Mijn reis door Bolivia

geplaatst in: Rondreizen | 0

Op naar het land van de beroemde zoutvlakte

2009 – Het is de bedoeling van Salta in Argentinië rechtstreeks naar Potosi in Bolivia te reizen. Een rechtstreekse busverbinding naar Bolivia blijkt niet mogelijk te zijn. Daarom besluiten wij eerst met de bus naar de grensplaats La Quicha te gaan. In de zeer vroege ochtend komen wij daar aan en lopen de grens over richting het busstation van Villazón. Na het kopen van een kaartje en nog wat rondgekeken te hebben, stappen wij in de bus richting Potosi. Dat de Boliviaanse bussen van beduidend mindere kwaliteit zijn dan die van Argentinië is niet alleen uiterlijk, maar ook technisch snel te merken.  Al na een paar uur rijden, krijgen we hiermee te maken: een lekke band in the middle of nowhere. Wonder boven wonder is het leed snel verholpen en kunnen we onze reis voortzetten. Na een rit van 11 uur verheugen wij ons op een hotelkamer met een goed bed en warm stromend water.

De volgende ochtend vertrekken wij samen met onze reisgenoten en een gids naar de zilvermijn van Potosi. Op de lokale markt, waar wij langskomen, kopen we bij een vrouw, waarvan de tanden door het coca kauwen zwart gekleurd zijn, wat spullen voor de mijnwerkers, zoals een zakje met cocabladen, sigaretten, koekjes en dynamiet. Bij de mijn aangekomen, moeten we allemaal een speciaal pak aantrekken met bijbehorende helm. Daar wacht ons een indrukwekkende tour door de mijn. Onze gids vertelt ons uitgebreid over het verleden en de huidige, nog steeds bedroevend slechte werkomstandigheden van de mijnwerkers. Een 14 jarige jongen, die voorovergebogen een loodzware kruiwagen met stenen naar buiten moet brengen, maakt ons dat snel duidelijk.

Zilvermijn in Potosi 2008

Daar gaan we…

Met de gids lopen wij verder de mijn in en ontmoeten daar 2 mannen die dynamiet aan het plaatsen zijn. We mogen wat foto’s maken van en met de mijnwerkers. Dan stelt onze gids ons een niet standaard keuze voor:  we kunnen teruggaan, of wachten op het moment van het springen, uiteraard wel met het in acht nemen van de noodzakelijke veiligheid-maatregelen. Onze nieuwsgierigheid overwint het van het verstand; dus blijven we. Als het dynamiet wordt aangestoken, rennen we naar de veilige plek, waar ook de gids zich bevindt en op ons wacht. Na de knal hebben we slechts enkele seconden om ons uit de voeten te maken. Door het neerdalende stof is bijna niet meer te zien waar je loopt. De adrenaline stroomt op kookpunt door onze aderen, maar wat onwijs gaaf om dit mee te maken. Weer veilig buiten aangekomen, realiseren we ons dat niet alle spullen aan de mijnwerkers zijn uitgedeeld, daar er nog één staaf dynamiet in één van de tassen zit. Tja, wat gaan we daar nou mee doen? Afsteken natuurlijk….. Met gemengde gevoelens vertrekken wij met de bus terug naar ons hotel.

Driedaagse tour vanuit Uyuni

De volgende ochtend begint ons driedaags bezoek per bus aan Uyuni  – met zijn wereldbekende zoutvlaktes  en omgeving – met horten en stoten. Allereerst komt de gids een uur te laat, blijkt deze geen Engels te spreken en al na vijf minuten na vertrek staan we stil met autopech. Dat belooft niet veel goeds. Gelukkig is het leed snel verholpen en kunnen we onze tocht naar Salar de Uyuni vervolgen. Onderweg stoppen we in een dorpje om de benen te strekken en controleert de chauffeur voor de zekerheid nog maar een keer ons vervoermiddel. Bij Salar de Uyuni aangekomen, stoppen wij ergens op de enorme zoutvlakte bij een eiland vol cactussen, een uitgelezen plek om op een creatieve manier leuke en grappige foto’s te maken. Hierna wacht ons een heerlijke lunch. Vervolgens rijden wij verder naar ons hotel, een zouthotel! Niet alleen het gebouw, maar ook de bedden, de tafels en de stoelen zijn van zout gemaakt. Zo bijzonder!

De 2e dag van onze tour bestaat uit een bezoek aan Laguna Colorade, een prachtig meer te midden van de bergen. Niet zo verwonderlijk, maar ook deze dag verloopt als die van gisteren: autopech en niet één keer, maar meerdere keren. Blijkt de remkabel gebroken te zijn. Geen paniek, we rijden gewoon lekker verder naar ons hotel en als we moeten remmen, doen we dat met de handrem. Ja, ja.

Er kan van alles gebeuren in Bolivia

Ondanks alles proberen we de humor er wel van in te zien. Gelukkig komen wij veilig aan bij het hotel, waar alle toeristen samenkomen. Snel doen we onze inkopen in het winkeltje, waar iedereen op afkomt voor mondvoorraad. Het is koud, ijskoud, en om een beetje op temperatuur te komen, zoeken wij een plek bij een kachel. Voor de nacht leggen wij stenen op de kachel en stoppen deze als kruiken in ons bed.

Omdat er veel toeristen verblijven in het hotel met slechts twee WC’s en een slecht functionerende riolering, besluiten wij ons toiletbezoek de volgende ochtend uit te stellen tot onze eerstkomende stopplaats, maar die laat helaas lang op zich wachten….

Onderweg naar een hotspring komen wij namelijk in een sneeuwstorm terecht. Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen, is voor ons een vraag, maar voor hem een weet; met nauwelijks zicht weet de chauffeur ons veilig op onze bestemming af te leveren. Twee personen van onze groep trotseren de kou om even te genieten van het warme water.  Alvorens de eindbestemming van deze tour te bereiken, stoppen wij nog even bij Lacuna Verde en het treinenkerkhof.

Na een goede nachtrust en een warme douche nemen wij de bus terug naar Villazón. Daar halen wij bij de grensovergang onze stempels en lopen naar La Quicha om daar de bus te nemen naar Salta in Argentinië. Deze missen wij helaas, omdat wij niet in de gaten hebben dat het hier een uur later is dan in Villazón.  Rest ons niets anders dan te wachten op de eerstvolgende mogelijkheid om Bolivia te verlaten.

Een kort, maar indrukwekkend bezoek aan Bolivia, waar ik nog vaak aan terugdenk, is voorbij.

Wil je meer weten over mijn reisavonturen? Ga dan naar mijn reisverhalen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *